Το κάστρο

Καθημερινά δέχεται άπειρα πυρά
μα από την αρχή της μάχης του βαστάει σταθερά
τα πτώματα των πειρασμών πετάει στη πυρά
και καθαρά κρατάει της συνείδησης τα στενά.

Καταλαβαίνει πως πρέπει τα πάντα να διώχνει
όταν νιώθει πως δεν αντιστέκεται
φλέγεται, φαίνεται, κάθε φορά
μεγαλώνει, συστέλλεται και παρεκτρέπεται,
νιώθει τα βλήματα πάνω στα τείχη
μετράει πληγές χαμένο στη λήθη
μένει ακέραιο ότι κι αν τύχει
συνέχεια ανεβασμένο έχει τον πήχη.

Τώρα όμως ο πόλεμος έγινε ξεδιάντροπος
ατάραχος, χωρίς ενοχές σαν στήλη άλατος
το τέλος προβλέπω μακάβριο
καθώς το σήμερα διώχνει το αύριο
πόσο λυπάμαι το χθες που ‘ ναι άπραγο
καθώς το θάρρος του είναι άφθονο.

Ίσως άνιση η μάχη, μα όπως και να ‘χει

είμαι αποφασισμένος καθημερινά και εν τάχει
ν’ αμύνομαι στο χάος που γύρω επικρατεί
και τελικά το κάστρο μου ν’ απελευθερωθεί.

OmniPresent - Το κάστρο (on YouTube)