Σαν μεθύσω

Σταγόνα – σταγόνα το ποτήρι μου γεμίζουν
θέλω να σταματήσω μα ο Γιάννης διαφωνεί
μεθυσμένες σκέψεις το μυαλό μου πλημμυρίζουν
όλα γύρω σκοτεινά μα η όραση θολή.

Κάτι τέτοιες στιγμές, που όλο σε βρίσκω μπροστά μου
νιώθω να σε αγγίζω σαν να βρίσκεσαι εδώ
χάνω όλο το μίσος, μαζί με τα λογικά μου
να προλάβω την ανάσα μου συνέχεια προσπαθώ.

Φιλικά χέρια πάνω μου για να με συγκρατήσουν
κάνω μεγάλη ζημιά μ’ εξαφανισμένες ενοχές
αισθάνομαι τα πάντα γύρω να με βασανίζουν
και μιλάω σαν να ‘τανε σήμερα το χθες.

Προς το τέλος μου νιώθω ένα δάκρυ να κυλάει
πάνω στο ανθισμένο δέντρο της μοναξιάς μας
κατάλαβα πως όσο πίνω με πονάει
γι’ αυτό στην υγειά μας.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου