Άδειες μέρες

1η γέφυρα:

Οι άδειες μέρες είναι εδώ,
τι να κάνω πες μου για να τις βγάλω απ’ το μυαλό.

1η στροφή:

Άδειες μέρες βιώνω ξαφνικά
ανούσια περνάνε πλέον τα λεπτά
ρόλο και νόημα δε βρίσκω πια, σ’ όλα αυτά
που με κάνανε πάντα να ‘μαι χαρούμενος απλά.
Τι μου συμβαίνει? Πάλι κοιτώ στο πουθενά
η αίσθηση του χρόνου πιο αργή κι απ’ το αργά
δε θέλω τίποτα να κάνω, παρά μόνο σιωπηλά
να κάτσω μόνος μου στεκούμενος ανούσια ξανά.

2η γέφυρα:

Είναι μαζί μου τόσο καιρό,
έχουν βαλθεί να κάνουνε το μεγαλύτερο κακό.

2η στροφή:

Όμως τα λεπτά γίνανε ώρες και οι ώρες μέρες
δε νιώθω τίποτα πια, δε με σκιάζουν οι φοβέρες
μόνο ασχήμια βλέπω, σε νύχτες τυχαίες
και οι προσπάθειες ν’ ανοίξω μάτια όλες μοιραίες.
Έχω παλουκωθεί σε καρέκλες ωραίες
έχω χαθεί απ ‘όλες τις καλές μου παρέες
κάποιος να βρει τι λαμπρές, παλιές, δικές μου ιδέες
ν’ απλώσω πάλι το χαρτί και να γεμίσω τις πένες.

3η γέφυρα:

Όμως οι σκέψεις βρίσκονται μακριά,
ούτε καν να γράψω θέλω τώρα πια.

3η στροφή:

Σε μια συνεχής αδράνεια το κεφάλι
φοβάμαι πως οι άδειες μέρες μου θα γίνουν κραιπάλη
όμως εκεί που το σκέφτομαι, αλλάζω κανάλι
και πίνω μια γουλιά απ’ το καφέ μου μεγάλη.
Τόσα πολλά να κάνω μα, τίποτα δεν πιάνω πάλι
σαν να με κρατάει κάτι, κάτω στο σκοτάδι
σαν κάποιος να έσφιξε το πώμα απ’ τη φιάλη
σαν να θέλω να γράψω δίχως να ‘χω μελάνι.

4η γέφυρα:

Σαν έφτασα στο τέλος είδα γκρεμό
και κάποιον, κάπου εκεί στον πάτο να φωνάζει έλα εδώ.

4η στροφή:

Όμως όταν είσαι σε κινούμενη άμμο
πρέπει να κάνεις προσπάθεια για ν’ ανέβεις πιο πάνω
όταν είσαι στο μηδέν φίλε, δε πάει πιο κάτω
και τώρα που ανεβαίνω σαν ν’ ακούω λίγο από το πιάνο.
Ναι είναι το beat, ταμπούρο – μπότα τα πιάνω
ξαναβρίσκω τη χαρά μου όσο χώνω παραπάνω
όμως μια φωνή ακούω και σταματάω
“πόσες μέρες πες μου, ακόμα χρωστάω”.