Μαριονέτες

Κινούμαστε στη πόλη, σαν μαριονέτες όλοι
όταν βλέπουμε φως νομίζουμε πως είν’ θεός
απέναντί μας το ψέμα μ’ ανοίγουμε πορτοφόλι
και ταΐζουμε τη δόλια τη ψυχή μας μα πως?

Δεν νιώθει κανείς τα δεσμά που μας κρατάνε
γύρω από τα χέρια και όλο μας το σώμα
όταν θέλουν τα κινούν, τα μούτρα τους χειροκροτάνε
βάζοντας σε μας φίμωτρο για μόστρα στο στόμα.

Μια ζωή πίσω απ’ τα παρασκήνια κοιτάμε
τις σκηνές της ζωής μας με άλλον σκηνοθέτη
ταξιδεύοντας στην αυταπάτη του χρόνου περνάνε
και χάνονται μέσα στης χάσης το καθρέφτη.

Ρε για κοίτα κάτι μούτρα καθώς πρέπει
που μας θέλουν ασυνειδήτους, αμόρφωτους, ντροπή
εκμεταλλεύονται το σκάρτο το μυαλό σας που φεύγει
μακριά απ’ την αλήθεια με ήχο τη σιωπή.

Εγώ αρνούμαι τα όπλα να καταθέσω
που στη περίπτωση μου είναι μια πένα και χαρτί
το δικό μου το σενάριο σ’ αυτούς θα παραθέσω
ξεκινώντας μ’ αυτό το couple για αρχή.