Ακόμα οχυρωμένοι

Τη ζωή πουτάνα την ανεβάζεις τη κατεβάζεις
και στα δύσκολα τα παρατάς σου φτάνει να χλευάζεις
αξίες και ηθική κανένας δεν σου μίλησε γι ‘αυτά
σειρά μου να σου πω κράτα σφιγμένη τη γροθιά.

Διώξε μακριά αρπακτικά και φίδια μύρια
και μάθε ότι δεν υπάρχει μοίρα μόνο ηλιαχτίδα
που φωτίζει όταν τη ψάχνεις μόνος και το παλεύεις
μην κοιτάς αλλού μόνο τον εαυτό σου να παιδεύεις.

Τσέκαρε ευθεία τον ίσκιο απ’ το βουνό
την αφασία των ανθρώπων ειρωνεία χλευασμό
η έννοια φιλία φθόνος με τον καιρό
επιλογή μου εμένα να κοιτάζω μόνο ουρανό.

Συντρίμμια γύρω μου σαν πόλεμος το σκηνικό
τη νέα χούντα πλέον στην επιβάλουν στο μυαλό
κ’ εσείς εκπαιδευμένοι να τη δέχεστε απλόχερα
μ’ ένα ηλίθιο χαμόγελο για καλωσόρισμα.

Εγώ οχυρώνομαι εκεί που δρόμος ονομάζεται
και το μυαλό μου έχει βαλθεί με ρίμες να εκφράζεται
δε βιάζεται να κρίνει και πάντα προσπαθεί
απ’ τη βρωμιά αυτού του κόσμου ανόθευτο να βγει.

Είμαι ταγμένος στη φωτιά κι ότι γουστάρω το χρεώνω
για μένα χωρίς καμία μα καμία αμφιβολία
έχω μάθει να σωπαίνω μα ποτέ να το βουλώνω
κι ο λόγος μου ατσάλι μ’ ανεκτίμητη αξία.