Με όπλο το στίχο

Απροσάρμοστο εγκεφαλικά με φωνάζουνε όλοι
κι ας μην έχω δίπλα στο κρόταφο ένα πιστόλι
ψυχικά ανισόρροπο κι ας έχω και φιλότιμο
ταιριάζοντας "ποτέ" σε καλούπια "τι πρωτότυπο".

Οι φίλοι που στηρίζομαι είναι πραγματικοί
κι είναι δύο – τρεις, όχι διακόσιοι εικονικοί
δεν το παίζω ψευτο επαναστάτης αλλά είμαι εκεί
με τη μουσική για όπλο όταν χρειαστεί.

Με όπλο το στίχο σε πυροβολάω 
κοιτάζοντας ίσια στα ίσια βαράω
τη μάχη που δίνω δεν την παρατάω 
ακόμα κι αν χάσω για μένα νικάω
ίσως με βλέπεις γελάς μα εγώ πολεμάω 
χαρτί και στυλό ακόμα κρατάω
εμπόδια μια ζωή εγώ προσπερνάω 
και έχω μάθει τα λόγια ποτέ μη μασάω.

Έχω μάθει να διαφοροποιούμε
όχι σαν την υπόλοιπη μάζα, πιόνι να κινούμαι
με μυαλά ασήμαντων έχω πάψει ν’ ασχολούμαι
και δεν με ενδιαφέρει πλέον οι άλλοι τι θα πούνε.