Η μοναξιά ενός τρελού

Όταν νιώθω μόνος και τ’ αστέρια κόβουν βόλτες
εικόνες στα μάτια, καλοκαίρια και χειμώνες
άδεια μπουκάλια, στο πάτωμα ξαπλωμένα
με αναμνήσεις φορτωμένα, σε σκέψεις παραδομένα.

Οι καπνοί στο δωμάτιο να χορεύουν με τα λιγοστά φώτα
σαν θύμισες να φωνάζουν όπως πρώτα
ένα τετράστιχο στον τοίχο να χαρίζει ζωή
και σκέψου δικέ μου αυτή είναι μόνο η αρχή.

Η μοναξιά του καλλιτέχνη η στην περίπτωσή μου ενός τρελού
για σας πικρή, για μένα ράβδοι χρυσού
βλέπεις μέσα μου έχω τα πάντα μα γύρω τίποτα
χαμένη ματιά στη θάλασσα με κρίματα ανείπωτα.

Προσπάθεια να σώσω τους πάντες μα όχι εμένα
περιπλανώμενη ψυχή σαν να τα ‘χω χαμένα
μυαλό που φεύγει, ξεφεύγει, που ανατρέπει, διαπρέπει
ποτέ του δεν προτρέχει, με σκοπό του πάντα να προσέχει.

Τους δήθεν, τους ψεύτικους, τους κομπλεξικούς
τους γεννημένους δίχως όνειρα, μ’ ακούς ρε, αυτούς
με πιάνεις? Όλη η ζωή μου μία νότα
μια χαρούμενη, μια όχι, μα πάντα μία ντόπα.