Βαρέθηκα

1η στροφή:

Γαμώ τη καλοσύνη μου, βαρέθηκα το είναι μου
βαρέθηκα τα πάντα γύρω μου κι ας είναι μείον μου
βαρέθηκα μάγουλο να γυρνάω από την άλλη
βαρέθηκα να σκέφτομαι με πίεση μεγάλη.

Βαρέθηκα πουτάνες που το παίζουνε νταβάδες
χιλιάδες αράδες, να τες, άρες μάρες κουκουνάρεςβαρέθηκα να αντικρίζω ψεύτικους τρόπους
μα πιο πολύ βαρέθηκα να κλαίω για λάθος ανθρώπους.

Βαρέθηκα της μετρητής να παίρνω ρε τα πάντα
και όλοι να μου λένε πως σφιχτά δένω τη γραβάτα
βαρέθηκα το γαμημένο μου μυαλό να κάνει κύκλους
βαρέθηκα να είμαι απ’ αυτούς τους τύπους.

Βαρέθηκα τα ψεύτικα χαμόγελα, βαρέθηκα
βαρέθηκα σχολή που τίποτα προσφέρει απλόχερα
βαρέθηκα ν’ ακούω φάλτσες φωνές να τραγουδάνε
μα πιο πολύ βαρέθηκα να βλέπω πως μπροστά πάνε.

Βαρέθηκα τον θόρυβο της πόλης μες στα αυτιά μου
βαρέθηκα το ξενύχτι μου να είναι άδειο
βαρέθηκα συνέχεια απ’ το μηδέν να ξεκινάω
και πάντα να μένω κει χωρίς να ξέρω που πατάω.

2η στροφή:

Βαρέθηκα ν’ αρχίσω να γράφω το δεύτερο couple
μα κάτι μέσα μου με πίεζε να μη σταματήσω ποτέ
βαρέθηκα μουτζούρες και χαρτιά πεταμένα
μια πένα μ’ όλα τα μελάνια τελειωμένα.

Βαρέθηκα τον καύσωνα, τη ζέστη και τον ήλιο
ας πάνε κάπου αλλού, εγώ θέλω μόνο το κρύο
βαρέθηκα οι άντρες να μειώνονται κάθε στιγμή
και πιο πολύ αυτούς που το παίζουν αληθινοί.

Βαρέθηκα να κοιτάω γύρω και πάντα
να βλέπω μόνο άγνωστες φάτσες, άγνωστα μάτια
βαρέθηκα μουντάδα, πολυκατοικίες κάργα
με αλάργα τους ανθρώπους όταν βλέπουν την αντάρα.

Βαρέθηκα συνέχεια ο κόσμος να γυρνάει
και βαρέθηκα που πάντα μένω στάσιμος, χαλάλι
βαρέθηκα να βλέπω ανελλιπώς το μέλλον μου θολό
βαρέθηκα μαύρο και γκρίζο τον ουρανό.

Βαρέθηκα τη πείνα μου, βαρέθηκα τη γκίνια μου
βαρέθηκα τη γκρίνια μου και λίγο την αλήθεια μου
βαρέθηκα το όχι να λέω πως το απέφυγα
βαρέθηκα να γράφω συνεχώς ότι βαρέθηκα.