Αντίστροφη Μέτρηση

10, τα φώτα όλα πάνω του
στίχοι μαγικοί, το όνειρο στη κορυφή
όλοι οι άνθρωποι τώρα κρέμονται απ’ τα λόγια του
η ομορφότερη μέρα πάνω στη σκηνή.

9, πλέον καλλιτέχνης με φήμη
αγαπημένος απ’ όλους του είδους της σκηνής αυτής
έβγαλε τον τελευταίο δίσκο του ερήμην
χωρίς να ξέρει ότι είναι ο στερνός κανείς.

8, λίγο πριν το τέλος το ταξίδι
ανοίγει ένα μπουκάλι ουίσκι και ψάχνει πίνοντας
βρίσκει το στυλό του και να γράφει αρχίζει
ένα κομμάτι, δακρύζοντας, με τίτλο “Ήρωας”.

7, συνεχίζει ν’ αφυπνίζει μυαλά
πολλά απ’ αυτά τον ένιωσαν, τον κράτησαν στη μνήμη
χαρούμενος και ευγνώμων συχνά
για όλους εκείνους που στηρίζουν ή τον στήριξαν ήδη.

6, τα χρόνια πέρναγαν ζώντας το όνειρο
έβγαλε κι άλλες δουλειές με μεράκι και αγάπη
ήταν όλο λάμψη αλλά συγχρόνως επώδυνο
πειρασμούς πολλούς έκρυβε αυτό το μονοπάτι.

5, προσπαθεί να πάει πιο ψηλά
να τον ακούσουν όλο και περισσότερα άτομα
γιατί νιώθει πως έχει να πει πολλά
οι σκέψεις και τα λόγια από μέσα του άφθονα.

4, βρήκε τρόπο κι έβγαλε το πρώτο δίσκο

πρόχειρο μεν, αλλά με στίχους μέσα απ’ τη καρδιά
τύπωσε οχτώ αντίτυπα με έναν φίλο
και τα μοίρασε σε αγαπημένα πρόσωπα.

3 φαινόταν παράλογο για την ηλικία αυτή
άλλη νοοτροπία και μουσική παιδεία
έψαχνε τρόπο να κάνει μια καλή αρχή
ήθελε βλέπεις να γραφτεί στην ιστορία.

2, οι σκέψεις ‘γιναν στίχοι δομημένοι
είδε πως μπορούσε να φτιάξει κάτι πιο όμορφο
μ’ ένα μικρόφωνο της πλάκας ηχογραφημένοι
το πρώτο άκουσμα της φωνής του στο κασετόφωνο.

1, το κεφάλι του πάει να σπάσει
τριγυρνάνε οι σκέψεις και δεν μπορεί να κοιμηθεί
σηκώθηκε, τις έγραψε μυαλό για ν’ αδειάσει
έτσι τον πήρε ο ύπνος πριν αντικρίσει αυγή.

0

Μια αντίστροφη μέτρηση η ζωή μας.

Φώτα

Όταν ξεκινάς απ’ το μηδέν βλέπεις σκοτάδι
αυτό που λίγοι το ‘χουν δει και λίγοι καταλάβει
τα φώτα σαν πέσουν πάνω σου, δεν χάνεις κρίση
και δε μασάς κουτόχορτο που άλλοι έχουν αφήσει.

Πολιορκημένος από καταπέλτες που εκσφενδονίζουνε
ψέματα σαν να ήτανε πέτρες, στους δέκτες,
δεν ψάχνω να βρω του φταίχτες μα ν’ αφυπνίσω του ψεύτες
που είναι οι συνειδήσεις, που είναι ρε για βρες τες.

Τα φώτα της εξουσίας σε δελεάζουν
ο εθισμός είναι πολύς, το ξέρουν, γι’ αυτό τον μοιράζουν
απλόχερα σε όλους τους εύκολα χειραγωγημένους
μην τους ψάξεις, τους έχουν όλους πιασμένους.

Η θέση, μια θέση πιο πάνω από κάποιον άλλον
θα σε κάνει να νιώσεις κι εσύ αφεντικό μεγάλο
ο μόνος σου στόχος που έχεις βάλει εν ζωή
να γίνουν όλοι κακοί, όχι καλύτερος εσύ.

Βλέπω μια δήθεν μεγάλη ζωή να φιγουράρει
στο χαζοκούτι που υπνωτίζει με καμάρι
τους νάνους δείχνει γίγαντες, τους γίγαντες ρουφιάνους
όλα καλά τα φώτα κάνουν τη δουλειά τους.

Δυνατοί οι προβολείς με είδωλα φτιαγμένοι
που τα υιοθετείς χαρακτηριστικά, τι άλλο σου μένει?
Ένα ανδρείκελο κατάντησες να είσαι
ξέχασες ποιος είσαι, τώρα μόνο προσποιείσαι. 

Έψαξα την αγάπη

Έψαξα την αγάπη στις πιο βρώμικες γωνιές
σε παγωνιές μα και στις όμορφες τις στιγμές
σκαρφάλωσα βουνά κολύμπησα πολλά νερά
μα ούτε ένα ίχνος απ’ αυτή πουθενά.

Με έπιασα να σκέφτομαι τι είναι αληθινό
μ’ ένα μπουκάλι στο χέρι χωρίς να έχω γυρισμό
βυθισμένος μέσα στην άβυσσο του μυαλού
τα μάτια κλεισμένα μα το βλέμμα μου αλλού.

Όμως δεν το ‘βαλα κάτω σηκώθηκα στο λεπτό
κι αντί για αγάπη είπα να προσπαθήσω αγγέλους να βρω
μα σ’ αυτή τι διαδρομή μόνο αυταπάτες αντίκρισα
δε μίλησα κι ας πόνεσα ούτε πίσω δε γύρισα.

Βαρέθηκα το μίσος σας βαρέθηκα το ψέμα
βαρέθηκα κανείς να μην μπορεί χωρίς κανέναν
σιχάθηκα τη ζήλια σας μα άλλο είναι το θέμα
πως μες στον παραλογισμό μου μίσησα κι εμένα.

Εμένα σαν κοιτάς

Πως αρχίζει μία σχέση πως τελειώνει δεν παίρνεις χαμπάρι
σαν άνεμος σαν σκόνη πάνω στο φεγγάρι
όλα χάνονται σου λέω τα συναισθήματα κι οι λέξεις
αλλά όσο αντέχεις δεν παύεις να ‘χεις βλέψεις.

Μα όταν έρχεται το ψέμα και η ζήλια από πάνω σου
σαν κοράκια που τρέφονται με τη σάρκα σου
πόσο να τ’ ανεχτείς, πόσο να μη μιλάς
πόσο να κάνεις το χαζό, πόσο πες μου να μη γελάς.

Είναι ανορθόδοξα χαζό και τραγικό συνάμα
να ‘χεις κάποιον δίπλα σου με ψεύτικο κράμα
με ψεύτικη ζωή εικονικά λόγια και πράξεις
και πάνω από όλα άφθονες με φθόνο υπάρξεις.

Όσο και να παλεύεις να με αντιγράψεις
ξέρεις ότι ποτέ σου τον Γιάννη δεν θα φτάσεις
γιατί είμαι κάπου εκεί ψηλά και συ εκεί στο πάτο
μην το ψάχνεις φίλε δεν πάει παρακάτω.

Ακόμα οχυρωμένοι

Τη ζωή πουτάνα την ανεβάζεις τη κατεβάζεις
και στα δύσκολα τα παρατάς σου φτάνει να χλευάζεις
αξίες και ηθική κανένας δεν σου μίλησε γι ‘αυτά
σειρά μου να σου πω κράτα σφιγμένη τη γροθιά.

Διώξε μακριά αρπακτικά και φίδια μύρια
και μάθε ότι δεν υπάρχει μοίρα μόνο ηλιαχτίδα
που φωτίζει όταν τη ψάχνεις μόνος και το παλεύεις
μην κοιτάς αλλού μόνο τον εαυτό σου να παιδεύεις.

Τσέκαρε ευθεία τον ίσκιο απ’ το βουνό
την αφασία των ανθρώπων ειρωνεία χλευασμό
η έννοια φιλία φθόνος με τον καιρό
επιλογή μου εμένα να κοιτάζω μόνο ουρανό.

Συντρίμμια γύρω μου σαν πόλεμος το σκηνικό
τη νέα χούντα πλέον στην επιβάλουν στο μυαλό
κ’ εσείς εκπαιδευμένοι να τη δέχεστε απλόχερα
μ’ ένα ηλίθιο χαμόγελο για καλωσόρισμα.

Εγώ οχυρώνομαι εκεί που δρόμος ονομάζεται
και το μυαλό μου έχει βαλθεί με ρίμες να εκφράζεται
δε βιάζεται να κρίνει και πάντα προσπαθεί
απ’ τη βρωμιά αυτού του κόσμου ανόθευτο να βγει.

Είμαι ταγμένος στη φωτιά κι ότι γουστάρω το χρεώνω
για μένα χωρίς καμία μα καμία αμφιβολία
έχω μάθει να σωπαίνω μα ποτέ να το βουλώνω
κι ο λόγος μου ατσάλι μ’ ανεκτίμητη αξία.

Ο σκοπός μου

Είμαι δω, ξεκινώ, με πάθος στο ρυθμό

με δυνατή φωνή, ακονισμένο το μυαλό
μεγαλωμένος σε μια χώρα που γεννάει μόνο το μίσος
αντέχοντας τη μάχη ακόμα πολεμώ.

Διώχνω τα τέρατα, απέραντα
μέχρι του κόσμου τα πέρατα
μ’ όπλο το στίχο κι ασπίδα τη σκέψη
αλήθειες προβάλω, στο διάολο τα ψέματα.

Σκοπός να πλασάρουν των πραγμάτων νέα τάξη
μα ξέρεις κάτι, μ’ αυτό δεν είμαι εντάξει
τα λόγια τους δεν κάναν πράξη
τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Γι’ αυτό τραγουδάω συνεχώς, δυνατός
προφανώς προκλητικός, κυνικός συνδυασμός
μα πως – μα πως θα βρούμε το φως
στο σκοτάδι πανικός και πάντα ορατός.

Πειρασμοί είναι πεταμένοι, παντού τοποθετημένοι
σε περίοπτη θέση για να διαλέξεις
με ποιο τρόπο θες να πέσεις
και την κρίση σου να παραπέμψεις.

Ψεύτικα λόγια, στα χρόνια μόνο λέξεις
από εδώ κι από κει σκορπισμένες υποσχέσεις
κάναν τον κόσμο σαν τα μούτρα τους χάλια
τόσο χάλια που δεν μπορείς καν να τον αντέξεις.

Κάπου εδώ μ’ ένα όνειρο στον ώμο
το βλέμμα σηκώνω, με ρίγος κλειδώνω, ουρανό, φωτιά, αγάπη και πόνο
φθόνο αποκληρώνω κι όταν είμαι στο δρόμο
κατάφερα να κάνω προαιρετικά τ’ ακουστικά
γιατί έχω το beat μες στο μυαλό και τους στίχους στη καρδιά.

Άδειες μέρες

1η γέφυρα:

Οι άδειες μέρες είναι εδώ,
τι να κάνω πες μου για να τις βγάλω απ’ το μυαλό.

1η στροφή:

Άδειες μέρες βιώνω ξαφνικά
ανούσια περνάνε πλέον τα λεπτά
ρόλο και νόημα δε βρίσκω πια, σ’ όλα αυτά
που με κάνανε πάντα να ‘μαι χαρούμενος απλά.
Τι μου συμβαίνει? Πάλι κοιτώ στο πουθενά
η αίσθηση του χρόνου πιο αργή κι απ’ το αργά
δε θέλω τίποτα να κάνω, παρά μόνο σιωπηλά
να κάτσω μόνος μου στεκούμενος ανούσια ξανά.

2η γέφυρα:

Είναι μαζί μου τόσο καιρό,
έχουν βαλθεί να κάνουνε το μεγαλύτερο κακό.

2η στροφή:

Όμως τα λεπτά γίνανε ώρες και οι ώρες μέρες
δε νιώθω τίποτα πια, δε με σκιάζουν οι φοβέρες
μόνο ασχήμια βλέπω, σε νύχτες τυχαίες
και οι προσπάθειες ν’ ανοίξω μάτια όλες μοιραίες.
Έχω παλουκωθεί σε καρέκλες ωραίες
έχω χαθεί απ ‘όλες τις καλές μου παρέες
κάποιος να βρει τι λαμπρές, παλιές, δικές μου ιδέες
ν’ απλώσω πάλι το χαρτί και να γεμίσω τις πένες.

3η γέφυρα:

Όμως οι σκέψεις βρίσκονται μακριά,
ούτε καν να γράψω θέλω τώρα πια.

3η στροφή:

Σε μια συνεχής αδράνεια το κεφάλι
φοβάμαι πως οι άδειες μέρες μου θα γίνουν κραιπάλη
όμως εκεί που το σκέφτομαι, αλλάζω κανάλι
και πίνω μια γουλιά απ’ το καφέ μου μεγάλη.
Τόσα πολλά να κάνω μα, τίποτα δεν πιάνω πάλι
σαν να με κρατάει κάτι, κάτω στο σκοτάδι
σαν κάποιος να έσφιξε το πώμα απ’ τη φιάλη
σαν να θέλω να γράψω δίχως να ‘χω μελάνι.

4η γέφυρα:

Σαν έφτασα στο τέλος είδα γκρεμό
και κάποιον, κάπου εκεί στον πάτο να φωνάζει έλα εδώ.

4η στροφή:

Όμως όταν είσαι σε κινούμενη άμμο
πρέπει να κάνεις προσπάθεια για ν’ ανέβεις πιο πάνω
όταν είσαι στο μηδέν φίλε, δε πάει πιο κάτω
και τώρα που ανεβαίνω σαν ν’ ακούω λίγο από το πιάνο.
Ναι είναι το beat, ταμπούρο – μπότα τα πιάνω
ξαναβρίσκω τη χαρά μου όσο χώνω παραπάνω
όμως μια φωνή ακούω και σταματάω
“πόσες μέρες πες μου, ακόμα χρωστάω”.