Νύχτες κρύες σαν κι αυτή ψάχνω να βρω τον εαυτό μου
ποιος είμαι, που πάω, τι κάνω, είναι για το καλό μου;
Οι πράξεις, τα λόγια που λέω, αυτά που τραγουδάω
ίσως έχω ξεχάσει εαυτέ αυτό που αναζητάω.
Πολλές φορές μ’ έχω πιάσει να χάνω
της ζωής μου το πλάνο, σαν να μην ξέρω τι κάνω
υπερβάλω? Κοίτα με στα μάτια κι όχι πιο πάνω
είμαι εδώ μπροστά σας τώρα και το νόημα πιάνω.
Μήπως φταίει που δεν έβαλα μια τάξη
στης ζωής μου το αμάξι πάταγα μόνο το γκάζι
όπου με βγάλει σου λέω, δεν με νοιάζει, όπου αράξει
τόσα όνειρα μαζί, κάποιος να τα στοιβάξει να βρεθεί.
Μα δε βρέθηκε κανείς και έτσι ξύπνησα
πόνο αντίκρισα, ανθρώπους μίσησα
εξαθλίωση στο τέρμα που μαζί της δεν κύλισα
μα ότι και αν έβλεπα τη πλάτη μου δεν γύριζα.
Ίσως κάτι να αρχίζω να βρίσκω τώρα
του εαυτού μου κομμάτια πιάνω σαν στάλες
από μπόρα
στις πέντε ο δείκτης μα δεν με νοιάζει η ώρα
δε φεύγω αν δε τελειώσω τώρα πια που πήρα φόρα.
Σαν ένας κακός εφιάλτης να ξετυλίγεται
μπροστά στα μάτια μου και να προσφέρει μόνο τρόμο
μόνος πως βρέθηκα εδώ δεν ξέρω και το λόγο
μα ένα άπλετο σκοτάδι μπρος στα μάτια μου ανοίγεται.
Καλά κατάλαβα, όλα αντίθετα από ρόδινα
κι όλα τα καλά του κόσμου καταλήγουν επώδυνα
για σ’ ένα, μέσα στο κεφάλι σου τι τρέχει μπέσα πες μου
τίποτα καλό δε βρίσκεις σ’ όλο το κόσμο, αλήθεια πες μου;
Αναδιατυπώνω, είδα και καλά
μα είναι μόνο τρία, μουσική, φιλία, οικογένεια
πλέον είναι δύσκολο να τα κρατήσεις και αυτά
αν χαθούν, θα χαθώ, στο λέω στεγνά.
Σαν να κατάλαβα ποιος είμαι, που πάω, τι κάνω
τι καπνό φουμάρω, ποιανής μάτια κοιτάω,
γιατί το κάνω αφού ξέρω πως χάνω
κι όμως βρήκα κι άλλους πολλούς και έχω βαλθεί να τους βοηθάω.
Όμως έδωσα στοργή, μπόλικη ψυχή και σώμα
για ανθρώπους που αγάπησα έπεσα και στο χώμα
στους ώμους μου πήρα ευθύνες που δεν ήτανε για μένα
και πίσω δε γύρισε ευχαριστώ κανένα.
Γι’ αυτούς ανέχτηκα τη ζήλια και το ψέμα
όλα σ’ ένα τετράδιο τα έβαλα και τα πέταξα
τον μαλάκα έκανα για το καλό των άλλων
και το νόημα αυτού ρε, ποτέ μου δεν έψαξα.
Τα δικά μου τα θέλω κάτω απ’ όλα
κι εγώ ήμουν η ομπρέλα όταν έπιανε η μπόρα
ο εαυτός μου πάντα δεύτερος στο τέρμα
λάθος? σωστό? αυτό είναι το θέμα.
Όμως μια μέρα σαν κι αυτή, που ‘χω τρελαθεί
θέλω να τα σπάσω όλα, να μη μείνει ούτε καρφί
όρθιο να μην υπάρχει τίποτα τριγύρω
και με μαύρο σπρέι να βάψω όλα τα χρώματα στον τοίχο.
Να σταματήσω να τρέχω πίσω απ’ τους άλλους
ν’ αδιαφορήσω για όλους αυτούς που έχουν κάλους
την πάρτη μου να κοιτάζω μόνο, να διώξω τον πόνο
να μη με νοιάζει τίποτα που θέλει κόπο, χρόνο.
Να προδώσω όλο μου το είναι
πιστεύω, ιδεολογίες ένα μάτσο αηδίες
μπόλικα φράγκα να βγάλω, να κάψω όλο το πλάνο
τέρμα ο καλός Γιαννάκης, ο Tsopa
ήρθε.
Ετοιμαστείτε για καταστροφή μεγάλη
δε κρατιέμαι άλλο φώναξα τον διάολο να σας πάρει
όλους ρε, δίχως εξαιρέσεις
κακέ μου εαυτέ αρχίζεις και μ’ αρέσεις.
Όπα – όπα το ‘χασα δεν είμαι εγώ αυτός
για δεκάξι μπάρες έγραφε ένα άλλος τρελός
είναι μέσα μου κοχλάζει και το αίμα μου βράζει
και η σκέψη πως θα ξαναβγεί έξω ρε με τρομάζει.
Η ματιά μου θολώνει , το φως το χάνω από μπροστά μου
μια φορά σαν εμφανίστηκε βάφτηκε η καρδιά μου
μαύρη, γιατί ξέγραψε έναν άνθρωπο στεγνά
γι ‘αυτό σκέψου το καλά πριν μου παίξεις πουστιά.
Υπάρχουν άνθρωποι σωστοί που πιστεύω πως αξίζουν
και γι’ αυτούς χαλί θα γίνω ν’ ανέβουν αν με πατήσουν
η ψυχή μου αγαθή μα δεν σηκώνει μαλακίες
και στον δρόμο αν μ’ αντικρίσεις μην κάνεις πως δεν με είδες.
Τέλος, σ’ ευχαριστώ που μ’ έβαλες και μ’ άκουσες
βρήκα στα αλήθεια πόσο μπορώ να αγαπήσω
και ένα ακόμα πιο μεγάλο που δε το έκλεισες δε βιάστηκες
και μάθαμε κι οι δυο πως μπορώ και να μισήσω.