Από τους τύπους

1η στροφή:

Πέταξα κατευθείαν μέσα στου κούκου τη φωλιά
είδα πρόσωπα χλωμά να με κοιτάζουν επίμονα
κάθε ώρα και στιγμή ήθελα να βάλω μια φωτιά
να τους κάψω όλους, μα δε το ‘κανα, περίμενα.

Σ’ ένα κόσμο τόσο πολύπλοκο για μένα
αναρωτιέμαι πως βρέθηκα εδώ
απ’ τους τύπους που η φιλία είναι σαν την οικογένεια
και η οικογένεια είναι κάτι το ξεχωριστό.

Απ’ αυτούς που αγαπάνε και δε ζητάνε τίποτα
θέλοντας να πιστεύει πως υπάρχουν κι άλλοι τέτοιοι
δεν γαμάει όποιες κι όποιες για να τον λένε γίγαντα
μα περιμένει έρωτα κι όταν έρχεται δε φεύγει.

Ψέμα, ξέχνα το, δεν είμαι εγώ γι’ αυτά
κι ας ακούω καθημερινά χιλιάδες
αληθινούς ανθρώπους όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα πουθενά
μα οι ψεύτες ήτανε εκατοντάδες.

Είμαι απ’ αυτούς που αν κοιτάξεις στο δρόμο είναι αλλού
σαν από άλλη πόλη, άλλο είδος, άλλο πλανήτη
νόμιζες τέτοιους τύπους θα τους έβρισκες παντού
γι’ αυτό κάνε μου τη χάρη και φώναξε με αλήτη.

Πέταξα μόνος που λες σ’ αυτό το μακελειό
σαν να το ‘χα δει χθες στον πιο κακό μου εφιάλτη
μα το σήμερα σαν έφτασε είμαι μόνος εδώ
που τα όνειρα με μία λέξη γίνονται στάχτη. 

2η στροφή:

Ένα μάτσο τρελοί άνθρωποι είναι εκεί
να μου θυμίζουν κάθε μέρα ρε να καταπιώ τα χάπια
που φυτεύουν στο μυαλό μου λίγο – λίγο παρακμή
με απώτερο σκοπό να μου κλείσουνε τα μάτια.

Όμως δεν τα παίρνω όσο κι αν με πιέσουνε
τα φτύνω επιδεικτικά στο χώμα που πατώ
προδικάζω του αχρείους που βαλαν να τα μοιράζουνε
αυτούς που έχουνε το χρήμα για οδηγό.

Είμαι απ’ αυτούς που σκέφτονται πριν δράσουν
δεν κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους όπως οι άλλοι
αισιόδοξος για όσους τη καρδιά μου κοιτάξουν
ονειροπόλος και ρεαλιστής, συνάμα ρεμάλι.

Μέσα στα σκουπίδια προσπαθώ να δείξω κάτι
λίγο φως να περάσω ανάμεσα απ’ το σκοτάδι
μάχη δίνω, κάθε μέρα ν’ ακουστώ
μα η προσπάθειά μου καταλήγει πάντα στο κακό.

Από τους τύπους που έχουνε πάθος για τη ψυχή
γι’ αυτό του κρέμασαν ταμπέλα ψυχοπαθή
υπάρχουν κι άλλοι σαν κι μένα? σίγουρα πρέπει να ψάξω
μα αν θέλω να μάθω ίσως πρώτα ν’ αποδράσω.

Μα είμαι ακόμα μέσα σ’ αυτή τη ριμάδα τη φωλιά
δεν ξέρω αν μπορώ ή αν θέλω να φύγω
ίσως δειλός, μα με μεγάλη αγκαλιά
απ’ τους τύπους που αναστήθηκαν πεθαίνοντας για λίγο.