Μπρος στα μάτια τους

1η στροφή:

Σηκώνοντας κεφάλι, θα δεις το χάλι
ένα μάτσο ρουφιάνοι που πάντα ρίχνουν το ζάρι
πετυχαίνουν ασσόδυο στη δικιά του τη πόρτα
και συ το παίζεις τυφλός που όμως κλείνει και τα φώτα.

Προβλήματα σωρό, ένα χάος ζωντανό
ικανό να προσφέρει τέλος τραγωδία στο κοινό
όλοι μας μέσα σ’ αυτό, όμως με άλλο σκοπό
άλλοι κοιτάνε το τώρα μα άλλοι ούτε κι αυτό.

Αδιανόητη αλήθεια να ζεις μες στα παραμύθια
όταν μπροστά σου έχεις πείνα, κάθε είδους κομπίνα
αδιαφορία εξαπάτηση, χωρίς απάντηση
να μην υπάρχει πια μα δικαιοσύνη άμεση.

Το θέμα δεν είσαι εσύ μα όλοι μας μαζί
ένας – ένας ξεχωριστά να δείξουμε πυγμή
να σηκώσουμε γροθιές πριν μας κάνουν κομμάτια
να φανούμε δυνατοί μπρος στα δικά τους τα μάτια.

2η στροφή:

Ανοίγοντας τα μάτια βρέθηκα σε λάθος σκηνικό
είδα το μίσος με το ψέμα να παίζουνε κρυφτό
τον ουρανό πάντα με μια μουντάδα να σιγοσβήνει
να μην αφήνει τη χαρά μου να ξεφύγει.

Να βλέπω ανθρώπους πάντα βιαστικούς και αγχωμένους
τρέχοντας προς το θάνατό τους, λυπημένους
άλλοι στριμωγμένοι σαν σαρδέλες στα λεωφορεία
μετά από σαράντα αναμονής, αυτή είναι η ουσία.

Δήθεν χαμόγελα στη βαρετή δουλειά σου
γλείψιμο στ’ αφεντικό να βρεις και την υγειά σου
όλοι μέρα χάπια για να φύγουν τα νεύρα
μα είσαι ακόμα κολλημένος εδώ στην ίδια καρέκλα.

Αυτός είναι ο στόχος των λίγων για τη δική σου μοίρα
να χάσεις την ανθρωπιά σου, να μην μείνει μία
γι’ αυτό αδερφέ μου ξύπνα, κάντο σύστημα ξεφτίλα
ζήσε όπως θες εσύ και ζήστο με μανία.

Συναισθήματα

1η στροφή:

Πόνος, όταν ανέχεσαι τις πουστιές
και τις αφήνεις μέσα σου να μαζευτούν πολλές
εκείνες οι στιγμές, που δε κάνεις τίποτα γι’ αυτές
κι οι άλλες φορές, που κάθεσαι μόνος σου και κλαις.

Όταν δυο κλεφτές ματιές στο δρόμο συναντιούνται
και κάνουν πως δεν βλέπουνε και ούτε πως θυμούνται
τότε είναι που θέλεις να σε καταπιεί ο κόσμος όλος
σηκώνοντας το βλέμμα, ατελείωτος ο δρόμος.

Όταν τη μισή σου τη καρδιά έδωσες δώρο
σε κάποιον – κάποια που έφυγε μη ξέροντας το λόγο
μένοντας μισός κι εσύ γιατί τη πήρε μαζί
αναγκασμένος να ξεκινήσεις ζωή απ’ την αρχή.

Πόνος όταν μένεις μόνος και στη μάχη με τους
δικούς σου ανθρώπους βγαίνει πάντα νικητής ο χρόνος
πόνος ο λόγος που ψάχνεις το γιατί
μα τι να κάνεις δεν μπορείς να ξεφύγεις απ’ τη στιγμή.

2η στροφή:

Χαρά, όταν είσαι κλεισμένος σε μια αγκαλιά
και νιώθεις όλα τα προβλήματα να κάνουνε φτερά
εκεί που ο αέρας πήρε τα δάκρυα μακριά
τότε συνειδητοποιώντας ότι πια δεν είναι αργά.

Όταν όλες οι προσπάθειές σου βγαίνουν σε καλό
μπορώντας εύκολα να ξεχωρίσεις λάθος ή σωστό
ένα βλέμμα ικανοποίησης από τον κολλητό
μόνο ένα βλέμμα, ναι, είναι αρκετό.

Όταν ξέρεις ότι κάποιος, πάντα είναι εκεί για σένα
στα εύκολα, στα δύσκολα, σ’ όλα τ’ απωθημένα
όταν ανοίγεις το στόμα και με χαρά λες καλημέρα
μη θέλοντας με τίποτα ν’ αλλάξεις το θέμα.

Χαρά να μεγαλώνεις χωρίς να φοβάσαι
να αγαπάς, να αγαπιέσαι, να ξυπνάς, να κοιμάσαι
όταν βλέπεις έναν δρόμο, στην αρχή του να ‘σαι
κι όταν φτάνεις στο τέλος να μη ξεχνάς μα να θυμάσαι.

Μάθε

Μάθε να ‘χεις λόγο, μάθε να υποστηρίζεις
πριν μιλήσεις, την αξία του να δεις άμα αξίζεις
γιατί αν όχι, χάνεις σεβασμό και ανθρώπους γύρω σου
η εμπιστοσύνη πέφτει στο μηδέν κι αυτό είναι μείον σου.

Όλοι άνοιξαν στόμα, όλοι λένε λόγια μπόλικα
άλλοι καθαρά και άλλοι μόνο βρώμικα
κανείς δε σκέφτεται πριν βγάλει γλώσσα και μιλήσει
η ανωριμότητα στο φουλ, σε όλους τριγυρίζει.

Μάθε ότι πρέπει να ξέρεις να παίζεις μ’ όλες τις λέξεις
και να κάνεις πράξη όσες επιλέξεις
μεγάλες κουβέντες μην ξεστομίζεις απλόχερα
γιατί αν δεν τις κάνεις πράξη θα σε φάνε όλες ανώφελα.

Ανδρείκελο ποτέ μην καταντήσεις να είσαι
να λες αυτά που πιστεύεις κι όχι να προσποίησε
το λέγειν σου να ξέρεις πάντα εστί σημαντικό
προνόμιο της ζωής κι όχι προαιρετικό.

Μάθε η ζωή είναι γεννημένη γι’ αλήθειες
κι όχι για τα μαζεμένα ψέματα που είπες
γι’ αυτό κάθε φορά που θα ανοίγω το τετράδιο, κάθε
θα σου γράφω από ένα ακόμα μάθε.

Θέλω πάλι

1η στροφή:

Θέλω πάλι πίσω στη γειτονιά μου να γυρίσω
θέλω πάλι να τρέχω και ν’ ανησυχώ πως θ’ αργήσω
θέλω πάλι κραιπάλη με τη μπάλα μες στη μασχάλη
και ματωμένα γόνατα να  τρέχουν σαν μελάνι, πάλι.

Τον καλύτερο μου φίλο ν’ αντικρύσω
μες στα μάτια να τον δω και να του πω πως δε θ’ αργήσω
πάω στη παλιά οικοδομή κακούς για να ξεκάνω
με το αεροβόλο δυο – τρεις, μπορεί και παραπάνω.

Θέλω πάλι στο σχολείο μου να γίνω
ο ποιο καλός τερματοφύλακας με φήμη μεγαλείο
πίσω να γυρίσω, τα πρόσωπα τους ν’ αγγίξω
των δύο κοπελιών που αγάπησα και δε θα σβήσω.

Στη σκιά της παλιάς αμυγδαλιάς από κάτω ν’ αράξω
και τα αμύγδαλα που σπάω να τα κατασπαράξω
μα μερικά να τα κρατήσω και να τα φυλάξω
για τον φίλο πίσω απ’ τα κάγκελα δάκρυα να στάξω.

Θέλω πάλι κάπου στα βόρεια να γυρίζω τσάρκα
όλους τους δρόμους, τα χωράφια να παίρνω σβάρνα
κι όταν κωλόγερος γίνω με πίπα στο στόμα
να λέω ότι όλα τα ‘ζησα με γέλιο και χρώμα.

2η στορφή:

Θέλω πάλι εποχές ξενοιασιάς και ελευθερίας
ευτυχία ν’ αντικρίζω σε λάμπες πλατείας
μέχρι αηδίας τα γόνατά μου μέσα στη λάσπη
και η μάνα να φωνάζει που έκανα μαύρη την άσπρη φόρμα.

Ώρα δεν υπήρχε τα ρολόγια στην άκρη
άκρη μόνο έβρισκα όταν νύχτωνε λιγάκι
θέλω πάλι το πρώτο χάδι
μα και το τελευταίο μου φιλί, ρε κάνε μου τη χάρη.

Όλα όσα έζησα κρατάω επ’ ώμου
απ’ τα καλά ως τα χειρότερα όλα για καλό μου
μερικά τα έβαλα σε τούτο το χαρτί μονάχα
γιατί δεν θα ήθελα μόνο στο μυαλό μου να τα ‘χα.

Θέλω πάλι το πρώτο κομμάτι, “Κράτα γερά”
ένα στίχο θα θυμίσω για να κλείσω απλά
“Να γελάς, να πονάς, να κυνηγάς ότι αξίζει
μην αφήνεις τίποτα γιατί πίσω δε γυρίζει”.

Λέξεις που δεν είπα ποτέ

Σαν ανοίξεις τη καρδιά μου θα βρεις λέξεις που δεν είπα ποτέ
θα βρεις λόγια στοιχειωμένα σαν καπνούς μέσα σε τεκέ
στα πρώτα της στρώματα κομπλιμέντα πολλά
και μια αυτοπεποίθηση που έχει κάνει φτερά.

Θα βρεις σημάδια χαραγμένα, από ψυχές η μια πένα
το "σε μισώ" να κάνει βόλτες από εδώ έως πέρα
απελπισία, για την ως τώρα κοινωνία
και ένα μεγάλο λυπάμαι για τη σημερινή παιδεία.

Ταξιδεύοντας λίγο πιο βαθιά στα πιο ζεστά
θ’ ακούσεις το παλμό να δυναμώνει σταθερά
γιατί κρατάει λόγια κακά, φυλακισμένα ισόβια
με το κλειδί της κλειδαριάς κάπου χαμένο στη πυρά.

Κάποια απ’ αυτά ίσως να μην βγούνε στη φόρα
μέσα μου παλεύουν και δεν βλέπουν την ώρα
να βγούνε έξω και να τα κάνουνε πουτάνα όλα
σαν το διάολο όταν έκλαψε και έπιασε μια μπόρα.

Τώρα που έφτασες στο κέντρο της, στο τέλος το ταξίδι
ρώτησε τη γιατί γράφει στίχους σαν λεπίδι
γιατί έχει λάθη και κρίματα κρυμμένα
που δεν τα εμφανίζει όταν έξω έχει μέρα.

Listen on YouTube.

Από τους τύπους

1η στροφή:

Πέταξα κατευθείαν μέσα στου κούκου τη φωλιά
είδα πρόσωπα χλωμά να με κοιτάζουν επίμονα
κάθε ώρα και στιγμή ήθελα να βάλω μια φωτιά
να τους κάψω όλους, μα δε το ‘κανα, περίμενα.

Σ’ ένα κόσμο τόσο πολύπλοκο για μένα
αναρωτιέμαι πως βρέθηκα εδώ
απ’ τους τύπους που η φιλία είναι σαν την οικογένεια
και η οικογένεια είναι κάτι το ξεχωριστό.

Απ’ αυτούς που αγαπάνε και δε ζητάνε τίποτα
θέλοντας να πιστεύει πως υπάρχουν κι άλλοι τέτοιοι
δεν γαμάει όποιες κι όποιες για να τον λένε γίγαντα
μα περιμένει έρωτα κι όταν έρχεται δε φεύγει.

Ψέμα, ξέχνα το, δεν είμαι εγώ γι’ αυτά
κι ας ακούω καθημερινά χιλιάδες
αληθινούς ανθρώπους όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα πουθενά
μα οι ψεύτες ήτανε εκατοντάδες.

Είμαι απ’ αυτούς που αν κοιτάξεις στο δρόμο είναι αλλού
σαν από άλλη πόλη, άλλο είδος, άλλο πλανήτη
νόμιζες τέτοιους τύπους θα τους έβρισκες παντού
γι’ αυτό κάνε μου τη χάρη και φώναξε με αλήτη.

Πέταξα μόνος που λες σ’ αυτό το μακελειό
σαν να το ‘χα δει χθες στον πιο κακό μου εφιάλτη
μα το σήμερα σαν έφτασε είμαι μόνος εδώ
που τα όνειρα με μία λέξη γίνονται στάχτη. 

2η στροφή:

Ένα μάτσο τρελοί άνθρωποι είναι εκεί
να μου θυμίζουν κάθε μέρα ρε να καταπιώ τα χάπια
που φυτεύουν στο μυαλό μου λίγο – λίγο παρακμή
με απώτερο σκοπό να μου κλείσουνε τα μάτια.

Όμως δεν τα παίρνω όσο κι αν με πιέσουνε
τα φτύνω επιδεικτικά στο χώμα που πατώ
προδικάζω του αχρείους που βαλαν να τα μοιράζουνε
αυτούς που έχουνε το χρήμα για οδηγό.

Είμαι απ’ αυτούς που σκέφτονται πριν δράσουν
δεν κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους όπως οι άλλοι
αισιόδοξος για όσους τη καρδιά μου κοιτάξουν
ονειροπόλος και ρεαλιστής, συνάμα ρεμάλι.

Μέσα στα σκουπίδια προσπαθώ να δείξω κάτι
λίγο φως να περάσω ανάμεσα απ’ το σκοτάδι
μάχη δίνω, κάθε μέρα ν’ ακουστώ
μα η προσπάθειά μου καταλήγει πάντα στο κακό.

Από τους τύπους που έχουνε πάθος για τη ψυχή
γι’ αυτό του κρέμασαν ταμπέλα ψυχοπαθή
υπάρχουν κι άλλοι σαν κι μένα? σίγουρα πρέπει να ψάξω
μα αν θέλω να μάθω ίσως πρώτα ν’ αποδράσω.

Μα είμαι ακόμα μέσα σ’ αυτή τη ριμάδα τη φωλιά
δεν ξέρω αν μπορώ ή αν θέλω να φύγω
ίσως δειλός, μα με μεγάλη αγκαλιά
απ’ τους τύπους που αναστήθηκαν πεθαίνοντας για λίγο.

Ένας για το τίποτα

Γεννήθηκα ελεύθερος και ελεύθερος θα μείνω

σ’ ένα μέρος που με προτρέπει τα όνειρα να σβήνω
όσο ζω και αναπνέω, πάντα να δίνω
και πίσω να μην παίρνω ούτε ένα ούτε δύο.

Πείτε μου πιο είναι το νόημα στη τελική
να μας λένε τι να κάνουμε με ψεύτικη φωνή?
Όσοι ζουν για εξουσία και παλεύουνε γι’ αυτή
κανένας τους δεν την αξίζει κι είναι όλοι τραγικοί.

Έχω μάτια βλέπω, κρίνω και ξέρω που πάω
που πατάω, ποιους κατηγορώ και πως μιλάω
γι’ αυτό πάντα ζυγίζω τα πράγματα και πάντα
λέω την αλήθεια κάνοντας όλους στη μπάντα.

Εσείς επιλέξατε να μας εξουσιάζουν
ενώ ξέρατε ότι είναι λαμόγια και δεν αλλάζουν
τώρα τα προβλήματα σε στοίβα μαζεμένα
κ’ εμείς περικυκλωμένοι με αίτιο κανένα.

Η φωνή μου όπως και να ‘χει θα ‘ναι πάντα υψωμένη
και τα πυρά της θα ρίχνει πάντα εκεί που πρέπει
η ελευθερία του λόγου θα ‘ναι πάντα ζωντανή
κι η επανάσταση του μυαλού πάντα εκεί.