Καλησπέρα
μικρέ μου αδερφέ.
Να έχεις τα
μάτια και τα αυτιά σου ανοιχτά. Να ακούς τους πάντες και τα πάντα αλλά στο
τέλος να κρίνεις και να αφομοιώνεις αυτά με τα οποία συμφωνεί η λογική και η
κρίση σου.
Η
οικογένεια είναι ότι πιο σημαντικό υπάρχει πάνω σε αυτόν το πλανήτη. Κοίτα να
φτιάξεις μία, μέσα στην οποία να βάλεις μόνο αληθινούς ανθρώπους.
Αγάπα τους πάντες μα μάθε ότι η αγάπη είναι ένας δρόμος με δύο κατευθύνσεις. Η μία
καταλήγει στις δύο άκρες οι οποίες δεν έχουν τελειωμό. Σε αυτές μαθαίνεις να
αγαπάς μόνο τον εαυτό σου. Εσύ κοίτα να διαλέξεις αυτή που τερματίζει στο
κέντρο του δρόμου. Εκεί σταμάτα και περίμενε τους υπόλοιπους που θα διαλέξουν το
ίδιο μονοπάτι για να σε συναντήσουν στη μέση.
Η ζωή είναι
δύσκολη. Τόσο δύσκολη που πολλές φορές θα σκεφτείς να τα παρατήσεις. Μην το
κάνεις. Βρες κάτι που αγαπάς και τότε θα δεις ότι όταν σε ρίξουν στα γόνατα,
δεν θα θέλεις απλά να ξανασηκωθείς αλλά θα το νιώθεις σαν χρέος σου. Βρες κάτι
που αγαπάς και κάντο μέχρι το τέλος.
Βοήθα τους
ανθρώπους κι ας μην σε έχουν βοηθήσει αυτοί. Μην το κάνεις για να έχεις να το
λες και να το δείχνεις αλλά κάντο επειδή το έχεις ανάγκη.
Οι άνθρωποι
είναι εκ φύσεως κακοί και ύπουλοι. Θα ψάξουν επιμελώς τρόπους για να σε
πατήσουν κάτω. Ο καθένας νιώθει την ανάγκη να είναι καλύτερος από τον άλλον. Κάνε
την διαφορά και μην ασχολείσαι με τέτοιες μικροπρέπειες σαν κι αυτή. Ψάξε τους
ανθρώπους εξαιρέσεις που δυστυχώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα και φτιάξε τον δικό
σου μικρόκοσμο βάζοντάς τους όλους εκεί μέσα. Τότε θα καταλάβεις ότι αξίζει να
συνεχίσεις να παλεύεις για αυτούς.
Μερικοί
άνθρωποι θα σε πονέσουν. Αυτό είναι καλό. Έτσι θα καταλάβεις ότι είσαι ένας
αληθινός άνθρωπος με αισθήματα και όχι ένα αναίσθητο ον. Πάρε αυτόν τον πόνο
και εμπνεύσουν από αυτόν. Μάθε από αυτόν.
Δημιούργησε.
Πίστεψε με δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από αυτό. Είμαστε κατασκευασμένοι έτσι
ώστε να δημιουργούμε αλλά φαίνεται ότι οι περισσότεροι από εμάς το έχουν
ξεχάσει.
Κλείνοντας
θα ήθελα να σου αναφέρω κάτι που μου είχε πει ο πατέρας μας όταν ήμουν πιο
μικρός. «Η ζωή είναι ένας συνεχόμενος αγώνας με κάποια μικρά ευχάριστα
διαλείμματα». Κράτα τις αναμνήσεις αυτών των διαλειμμάτων σαν φυλαχτό.
Καληνύχτα
μικρέ μου αδερφέ. Τα λέμε ξανά σε κάποιο άλλο ξεχασμένο χειρόγραφο.