Τα ρέστα μου

Οι μάρκες μοιράζονται ισάριθμα σε εμένα και το κορόιδο.

Δεν στηρίζομαι στην τύχη. Δεν είμαι παίχτης στρατηγικής. Η γκίνια είναι μια λέξη που την ακούω συχνά αλλά ποτέ μου δεν ήθελα να πιστέψω, πόσο χαζοί είναι οι άνθρωποι που την ξεστομίζουν. Δεν υπάρχει τύχη. Ούτε πεπρωμένο, μην με παρεξηγάτε. Δεν πιστεύω ότι όλα είναι γραμμένα. Αλλά ακόμα και αν είναι, είμαι ικανός να τα σβήσω και να τα ξαναγράψω. Η αδρεναλίνη μου ανεβαίνει στα ύψη όταν ξέρω ότι σε μια παρτίδα είμαι νικητής και το μόνο που σκέφτομαι είναι το πώς θα αποσπάσω περισσότερες μάρκες από τον τζογαδόρο που έχω απέναντί μου. Είναι σαν να πηδάς από αεροπλάνο στα 2.000 πόδια. Το πόκερ είναι η ζωή μου. Να το είπα. Και τώρα τι; Αφήστε το, ξέρω ήδη. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι έχω πρόβλημα, ότι είμαι εθισμένος. Όχι κύριοι. Όταν έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό, στη λογική και στο ένστικτό σου είσαι άρρωστος; Εγώ θα έλεγα ότι είσαι άνθρωπος.

    

   Ο dealer μοιράζει τα δύο φύλλα στον καθένα και τα blinds μπαίνουν αυτόματα.

Το όπλο είναι στραμμένο πάνω μου. Είναι κάτι που δεν περίμενα ποτέ μου. Πολλές φορές έχεις ακούσει ιστορίες που κάποιοι τρελαίνονται όταν χάνουν τα πάντα σε μια βραδιά. Αλλά είναι κάτι που δεν το έχεις δει να συμβαίνει ποτέ. Κι όμως σήμερα είναι η μέρα μου, μάλλον η νύχτα μου. Η ώρα είναι 3.30 ξημερώματα Κυριακής. Έχω κάνει μια πολύ καλή βραδιά έχοντας κερδίσει από ένα κορόιδο περίπου 5.000 ευρώ. Σηκώνομαι, εξαργυρώνω τις μάρκες μου και κατευθύνομαι για βρώμικο. Δεν περνάνε μερικά λεπτά και αισθάνομαι ένα δυνατό τράβηγμα. Ξεπερνώντας την τρομάρα μου αισθάνομαι κάποιον να με σπρώχνει από πίσω μου και να μου έχει κολλήσει στην πλάτη κάτι. Με κατευθύνει προς το αδιέξοδο που δεν μπορεί να μας δει ή να μας ακούσει κανένας, με πετάει κάτω, και τότε γυρνώντας βλέπω το κορόιδο να με σημαδεύει στο κεφάλι. Για μερικά δευτερόλεπτα κλείνω σφιχτά τα μάτια μου και περιμένω να τελειώσουν όλα. Ο ιδρώτα στάζει κρύος στον λαιμό μου και καταλαβαίνω ότι δεν έχω πεθάνει. Ακόμα τουλάχιστον.

Κάνω διστακτικό call από το small blind και το κορόιδο κάνει check.

Η ματιά του είναι θυμωμένη και τρελαμένη θα έλεγε κανείς. «Τα έχεις χάσει τελείως;» του λέω. Συνεχίζει και με κοιτάζει χωρίς να αλλάξει τίποτα στο ύφος του προσώπου του. Το χέρι του τρέμει. Καλό σημάδι αυτό. Αν με ήθελε πραγματικά νεκρό θα ήμουν ήδη. Δεν τολμάω να σηκωθώ από τον δρόμο αλλά μέσα μου με σιγοτρώει το σενάριο του να σηκωθώ και να τον αφοπλίσω. Είμαι επιθετικός τύπος. Θα το καταλαβαίνατε καλύτερα αν παίζατε μια παρτίδα μαζί μου. Το επόμενο λεπτό μας βρήκε ακριβώς στην ίδια θέση και έτσι αποφασίζω να κάνω την κίνησή μου.

Το flop ανοίγει και αποφασίζω να κάνω ένα γρήγορο και δυναμικό raise.

Δίνω όσο το δυνατόν περισσότερη ώθηση έχω στα πόδια μου και του ορμάω με όλη μου την πυγμή. Με μια αστραπιαία κίνηση, λες και ήξερε από πριν το τι θα κάνω, κάνει στην άκρη και εγώ στην ουσία ξαναπέφτω στο έδαφος, απλά λίγα μέτρα πιο μπροστά. Τότε γυρνάει και με χτυπάει δυνατά στο κεφάλι με το πίσω μέρος του όπλου.

Κάνει auto call και δεν έχω άλλη επιλογή από το να περιμένω με αγωνία το turn.

Αίμα κυλάει στους κροτάφους μου και ακούω ένα πολύ δυνατό ήχο μέσα στα αυτιά μου. Τουλάχιστον δεν είμαι λιπόθυμος. Με ξανασέρνει στην αρχική μου θέση και πλέον συνειδητοποιώ ότι ίσως και να είναι αποφασισμένος για το κάτι παραπάνω. «Άμα ξανακάνεις κάνα τέτοιο αστείο στην άναψα» τον ακούω να μιλάει για πρώτη φορά. Κάθομαι κόντρα στον τοίχο και μένω σιωπηλός. Θέλω με αυτά ου έχει να μου πει να διαβάσω την κατάσταση. «Σήμερα έχασα τα πάντα» μου λέει. «Αυτά τα πέντε χιλιάδες ευρώ ήταν ότι μου είχε απομείνει. Ίσως δεν θα έπρεπε να είμαι εδώ σήμερα. Ίσως να μην έπρεπε να είχα χαλάσει αλλά  πεντακόσια για αυτό το πιστόλι. Ίσως είμαι ένα σκουπίδι που σε σημαδεύω αυτή τη στιγμή. Ίσως να είμαι πολλά πράγματα. Αλλά όπως και να έχει, αυτά ήταν τα τελευταία μου χρήματα. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις». Παρατηρώ ένα τρέμουλο στη φωνή του και αμέσως καταλαβαίνω πολλά. Προφανώς δεν είναι ένας από τους “σκληρούς” τύπους. Αυτό δεν αποκλείει βέβαια το ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα όπλο με επιτυχία.

Το turn ανοίγει και βλέπω ότι έχω καλές πιθανότητες να κερδίσω αυτή την παρτίδα κι ας μην έχω κάποια επαφή. Κάνω check για να τον αφήσω να μιλήσει πρώτος, έτσι ώστε να πάρω κι άλλες πληροφορίες.

«Δεν μπορεί να είναι τόσο άσχημα τα πράγματα» του λέω. «Άσχημα; Όχι – όχι. Δεν έχουμε φτάσει ακόμα στα άσχημα. Ποιο άσχημα θα ήταν αν ήμουν χωρισμένος με ένα παιδί να θρέψω; Θα ήταν; Ή άμα με είχαν απολύσει από τη δουλειά μου και τώρα δεν με προσλάμβανε κανείς; Ούτε τώρα; Μήπως το αν οι καλύτεροί μου φίλοι με είχαν παρατήσει λόγο της απόφασής μου να στραφώ προς τον τζόγο; Λες να αρχίζει να γίνεται άσχημη η κατάσταση τώρα; Θες κι άλλα ή σε κάλυψα;»

Το κορόιδο απαντάει με ένα μεγάλο raise. Θέλει να μου δείξει ότι δεν έχει τίποτα να χάσει. Κλασσική περίπτωση μπλόφας. Δεν έχει παρατηρήσει όμως ότι ακόμα το χέρι του τρέμει.

Εκτός αυτού ακόμα δεν μου έχει ζητήσει τα χρήματά του. Είναι τόσο συναισθηματικά φορτισμένος που έχει ξεχάσει ακόμα και αυτό. Γρήγορα πιθανά σενάρια διαπερνάνε το μυαλό μου για την στιγμή που θα γίνει αυτό. Πρώτον, τα χρήματα τα κέρδισα με την αξία μου και με τις ικανότητές μου, όχι με τύχη και παράνομα κόλπα. Τα χρήματα πηγαίνουν στον πιο άξιο στο παιχνίδι. Αυτός είναι ο κανόνας. Δεύτερον, ξαναπροσπαθώ να τον ρίξω κάτω και να τον αφοπλίσω, πιο αποτελεσματικά αυτή τη φορά. Τρίτον, του δίνω τα χρήματα και φεύγω. Η ζωή μου είναι πολύ πολύτιμη για να χαθεί από ένα κορόιδο. Τα χρήματα τα ξαναβγάζω εύκολα, άλλωστε είμαι τόσο καλός σε αυτό το παιχνίδι. Βρίσκομαι σε μια περίεργη κατάσταση μην ξέροντας πιο είναι το πιο πλεονεκτικό σενάριο για μένα. Βάζω στοίχημα ότι το όπλο δεν έχει καν σφαίρες μέσα.

Κάνω call και είμαι έτοιμος και αποφασισμένος για το τελευταίο χαρτί.

Έχω συναντήσει πολλά κορόιδα στη ζωή μου. Παίχτες που δεν έχουν τίποτα να χάσουν και τζογάρουν συνεχώς, παίχτες που παίζουν έτσι απλά για να λένε ότι έπαιξαν με τους καλύτερους, παίχτες που νομίζουν ότι κατέχουν το παιχνίδι αλλά τελικά αφήνουν το τραπέζι με ένα παγωμένο χαμόγελο και ταπί, παίχτες που δεν αντέχουν την συγκίνηση και τα χάνουν όλα στην πρώτη παρτίδα, παίχτες που παίζουν για τα προς το ζην και παίζουν συντηρητικά, και άλλους πολλούς που πολύ απλά δοκίμασαν την τύχη τους. Όλοι έχουν το ίδιο χαρακτηριστικό. Χάνουν την παρτίδα. Το δικό μου κορόιδο ανήκει στην τελευταία κατηγορία. Είναι από του παίχτες που παίζουν αργά, παίζουν μόνο όταν έχουν “καλό χαρτί” και έχουν συνέχεια το μυαλό τους στο πόσες μάρκες έχουν μπροστά τους και όχι στο παιχνίδι. Εύκολος στόχος για παίχτες σαν και εμένα. Άμα έχουν καλό χέρι ποντάρουν λίγα για να φανεί ότι έχουν κακό. Άμα έχουν κακό χέρι ποντάρουν πολλά για να φανεί ότι έχουν καλό. Είναι τόσο απλό. Το διάβασμά μου έχει τελειώσει. Αν θέλω να κερδίσω η κίνηση είναι μία.

Λίγο πριν ανοίξει το river ξέρω ήδη ότι είμαι νικητής. Δεν του δίνω σημασία και είμαι έτοιμος για τον τελευταίο γύρο.

«Δώσε μου τα χρήματα και όλα θα τελειώσουν εδώ» φωνάζει το κορόιδο.

Μπλοφάρω παίζοντας τα ρέστα μου ξέροντας ότι το κορόιδο δεν έχει τίποτα.

Με ένα χαμόγελο και ένα σίγουρο βλέμμα σηκώνομαι απότομα και φωνάζω με όλη μου τη δύναμη: «Αν ήθελες τα λεφτά σου, καλά θα έκανες να μην ερχόσουν σήμερα εδώ. Καλά θα έκανες να μην καθόσουν σε ένα τραπέζι με επαγγελματίες του είδους. Τώρα κάνε μεταβολή και στρίβε γιατί βαρέθηκα τα παιχνίδια σου. Και οι δύο ξέρουμε ότι δεν μπορείς να αφαιρέσεις την ζωή ενός ανθρώπου για λίγα ψωροευρώ. Κοίτα τον εαυτό σου. Τρέμεις ολόκληρος από την πρώτη στιγμή που σε είδα. Δεν έχεις τα κότσια ούτε το θάρρος για κάτι τέτοιο. Για αυτό σου λέω για τελευταία φορά. Μάζεψε το παιχνιδάκι σου και στρίβε”.

Το κορόιδο κάνει call και αποκαλύπτει δύο άσσους. Να και κάτι που δεν περίμενα.

Δυνατή λάμψη και κρότος.